Annemizin Nefesi: Hıdırellez’in Hikâyesi

Bugün Hıdırellez.
Baharın en güzel günü. Bugün size Syorell’in doğa aşkının sebebi olan birinden; Hıdırellez’in ta kendisinden bahsedeceğiz.
Toprağa sevgiyle dokunan, gül dalına umut bağlayan herkesin annesi olan birinden, Cahide annemizden.
Onu bir ormanda, küçük bir çocuğun elinden tutmuş hayal edin.

Ağaçlarla konuşur, çiçeklere sırlar fısıldar, rüzgâra sorular sorardı.
Bilgi onun için toprağın kokusunda, yaprağın yeşilinde gizliydi.
“Biliyor musun?” demez, “Sence neden?” derdi, gözleri merakla parlayarak. O sorularla dünyayı yeniden sevmeyi öğretirdi.

Evimizin verandasında, elimize tebeşirler verir, “Hadi, Hıdırellez’i çiz!” derdi. Bu, bizim için bir gelenekten öte, hayatı neşeyle kucaklamanın yoluydu.
Çocukluk anılarımızın en heyecanlı anı ya tutarsa diye dilediğimiz o dileklerdi
Toprağa dokunmadan, onun ruhunu hissetmeden iyilik dilenmeyeceğini anlattı bize Cahide.

Dilinde bir hikâye vardı, çocukluğunun köyünden. Şu Mayısın ilk zamanlarında bile kazaklarla otururken yine aklımıza geldi;
“Tırtsın Pırtsın Marta” derdi hikayeye, gözlerimiz faltaşı gibi açılırdı dinlerken.
Martın sonuymuş, bahar erken gelmiş, köyün koyunları otlasın diye bir kadın tepeye çıkmış.
Köyün yaşlıları uyarmış: “Aldanma bu havaya, mart yanıltır, döner kışa!”
Ama kadın, “Pırt Marta bana vız gelir!” deyip koyunlarıyla tepelere yürümüş.
Sonra birden hava dönmüş, soğuk bastırmış, kar yağmış.
Ne kadın kurtulabilmiş, ne koyunları.
O, bu hikâyeyi anlatırken, “Doğayı dinleyin çocuklar,” derdi, “bahar acele etmez, siz de sabredin.”

Bize sen öğrettin hıdırellezi, sabırı ve dilek tutmayı…Yüreğimiz sızlıyor, ellerimiz senin sıcaklığını özlüyor.
Sen doğaya aşıktın ve şimdi doğanın ta kendisi oldun Cahide anne❤️
Bir ağacın gölgesinde, bir çiçeğin kokusunda, bir çocuğun gülüşünde.
Rüzgârda senin sesin, baharda nefesin var.

Cahide Çekiç,Sen bizim Hıdırellez’imizdin yüreğimizde açan bir bahar.
Ve hep öyle kalacaksın.